Home | Biografie | Romans | Pozie | Columns | Prijzen Nominaties | Optredens | International | Boeken | Contact

Al Galidi is geboren in het Zuiden van Irak. Hij weet niet wanneer hij geboren is, in de woestijn doen ze niet aan verjaardagen. Toen hij klein was, wilde hij graag viool spelen. Zijn vader kocht een goede viool, maar er was geen leraar in de woestijn. Dag na dag ontdekte hij dat hij viool kon spelen met woorden.[klik hier voor meer]

 

 

‘Al Galidi, amusant en onderhoudend verteller. In een aandoenlijk accent las hij passages voor uit eigen werk en wist daardoor vanaf het begin de toehoorders voor zich te winnen.’

De Noordoostpolder over optreden van Al Galidi

 

Pozie

 

Volgens Al Galidi is de pozie in Nederland dood. Niemand leest gedichten, behalve heel oude vrouwen en dan nog niet eens alle; alleen oude vrouwen die nog steeds verliefd zijn op iemand of op het leven. Een dichter die een tweede druk haalt prijst de hemel.

Na zijn eerste gedichtenbundel is Al Galidi op een andere manier gaan schrijven. Als mensen om zijn gedichten moesten lachen, dan was het goed. Als ze niet lachten en zeiden dat het wel een mooi gedicht was, dan veranderde hij het. Een paar gedichten veranderde hij niet, die heeft hij eigenlijk voor zichzelf geschreven. Ze zijn iets tussen sprookjes en gedichten in.


Vredesbespreking van het hart van Zorro met Zorro

Een schaduw wil ik zijn,
een schaduw voor jou.
Een schaduw gelegd
achter je omhelzing met de zon.
Een schaduw wil ik zijn.
Niet zien, niet horen, niet praten
Voor altijd jou volgen
zonder dat ik je kan aanraken.
Ik begin bij je voeten
en eindig bij je gouden haren.

Uit De herfst van Zorro Al Galidi

 

Home | Biografie | Romans | Pozie | Columns | Prijzen Nominaties | Optredens | International | Boeken | Contact

Alle rechten voorbehouden 2004-2014